Tegenover me in de trein zit een mevrouw met een flinke schoenmaat en dito adamsappel. Een hardnekkige kriebel in haar keel ontaardt in een luid en laag gekuch. Het is een hij. De piekerige pruik, joekels van oorhangers, het tuttige jasje. Alles wijst op een jongeman die heel graag een deftige dame wil zijn.

Daar zit je dan in een mevrouwenkostuum, je stoppels met poeder gemaskeerd, je nagels in de lak, weggedoken achter een boek. In onze contreien wordt geen carnaval gevierd, hij is dan ook de enige verklede reiziger in de coupé. Iedereen ziet het. Behalve een klein meisje. Jaloers kijkt ze naar de zwarte jurk, de royaal gestifte lippen, het chique collier. Je hoort haar denken: wat een mooie mevrouw. Ze krijgt zelfs een glimlach van de mevrouw met de adamsappel. En ik zie haar moeder denken: die gaat de rest van de week om nagellak zeuren. Let maar op.

Vrede op aarde – en voor iedereen een rollade. Met de kerstdagen in het vooruitzicht bereid ik me voor op een stief aantal uurtjes in de keuken. Eerste kerstdag doen we het dessert. Tweede kerstdag het vlees en derde kerstdag ook. Met een keukentafel vol kookboeken tot gevolg. Kerstnacht en kerstochtend moet er worden gezongen, dus het toetje van eerste kerstdag neemt Wuutjs voor haar rekening. Ik het gebraad van de dagen erna. Nu twijfel ik nog tussen hele kip (bio met een citroen erin, honing en tijm), runderribstuk (mosterd, rosemarijn, tijm, knof, enz), varkensbraadstuk (peper, zout, abrikozenaioli) en eend met appel en stroop. Konijn kan ook. Kwam daaromtrent net een heerlijk recept tegen met linzen en honing. Maar als het aan de kat lag, werd het lam, zo ontdekte ik net tijdens het koken. Het snijafval ging erin als koek. Of als de handtas van Wuutsj, want die lust ‘ie ook. Net als kamerplanten, rozijnen en vloerkleden. Als ik derde kerstdag tijd over heb, serveer ik Guus een puree van hoogpolig tapijt, gegarneerd met een stuk krant en een usb-stick toe.

Er zijn beroerdere seizoenen om in een prachtwijk te wonen. In deze adventstijd is er bij ons in de buurt namelijk in hoge mate sprake van verlichting en bezieling. Of andersom. Verbeten tuigen mensen hun beperkte voortuinen op met meters lichtslang en andere in het oog springende kerstsieraden. Zoals led-rendieren en goedlachse Kerstmannen met een KEMA-keur. Hoewel het bij ons in de straat allemaal wel meevalt, konden we – vonden we – niet achterblijven. In ons boompje aan de straat prijken daarom sinds gisteren veertig glimmers van de Welkoop. Opdat we een licht zullen zijn. Voor velen.

Ons Punto’tje moest voor de APK. Altijd spannend. Vooral omdat het barreltje al vier keer z’n aanschafprijs heeft gekost, aan reparaties en revalidatie. Lullig voor ons mannetje, want die moet steeds weer het slechte nieuws brengen. Wuutsj en ik reageren dan oprecht terneergeslagen. ‘Tja, je hebt geen nieuwe voor dat geld’, stamelt het mannetje dan. En dat gaat nu dus al meer dan een jaar zo. Het enige onderdeel dat er nog vanaf het de aankoop inzit is de cd-speler, en die heb ik er nota bene zelf ingezet.
Nu was er weer een raar onderdeel stuk. Kosten + apk: een heleboel. Maar hij heeft eventueel ook een andere staan. Zo’n cassettespeler met een Ford Focus uit ‘99 eromheen. Ik wil wel, maar Wuutsj wil nog even bedenktijd. Morgen maar eens proefrijden.
Heeft iemand toevallig nog cassettebandjes liggen?

Gezellige jongen die T., denken mensen die mij voor het eerst zien. Weten zij veel dat er achter dat olijke frontje (momenteel met baard en wilde haren) een nogal massieve huismus zit. Zo’n 100 kilo oerdegelijke kneuterigheid, schoon aan de haak. Guus, mijn zoon kat weet er alles van. De hele dag maakt dat malle baasje maar foto’s om het gezinsgeluk te converteren tot iets portables. Met de woorden van Oos: God, bedankt dat we bestaan.

Nieuw fenomeen in mijn bestaan is ‘de file’. Vanmorgen heb ik me rot zitten ergeren aan het non-tempo op de voor hoge snelheden aangelegde A-wegen. En dan te bedenken dat miljoenen dagelijks zoveel traagheid moeten trotseren. Maar liefst 25 minuten heb ik doorgebracht op de uitvoegstrook bij Woudenberg. De bestuurder achter me luisterde zichtbaar Slam FM, net als ik. We swingden synchroon. Dat was dan wel weer leuk.

Al cruisend over ’s Heeren wegen, deden we vandaag de schoonfamilie aan. Het werd een echte Veluws-hervormde middag. Met soep, vlees en stoofpeertjes met blanke vla. De ouders van Wuutsj zijn hervormd van hun kruin tot hun tenen. Dat is een gevoel. Fanatieke kerkgangers, op en top fan van de protestantse oerstroming. Prima natuurlijk. Om half drie was er kerk. Hervormd dus. Met een dominee waarvan je meteen weet: hervormd. Voor mij al weer even geleden, zo’n dominee met dijken van volzinnen. Vooral het gebed was top. Nogal omslachtig werd aan de Allerhoogste uitgelegd hoe het ook alweer zat met de verbondsleer, hoe het kerkvolk die middag naar de dienst was gekomen (uit gewoonte, vol vragen, met of zonder verwachting, moe, bang, enzovoort) en wat er verder zoal te gebeuren stond in de dienst.
Inmiddels staan thuis ook de stoofperen op het vuur. P. en A. komen jachtschotel eten. Het ruikt herfstig. Of moet ik zeggen hervormd?

Na een hachelijke tocht over de wegen van Elst, heb ik tot mijn grote verbazing mijn rijbewijs gehaald. De mevrouw die mij heeft zien zweten en balen, maar ondanks alles tot haar positieve oordeel kwam, dichtte mij zelfs de kwalificatie ‘vlotte rijder’ toe. Nu snapte ik nooit zoveel van genade, maar dit lijkt er volgens mij verdraaid veel op. Best knap om door het gestuntel heen te kijken, en mij met een gerust hart de weg op de sturen. O, iets milieuvriendelijker zou fijn zijn, en iets – eh – rustiger. Het zal me dan ook niet verbazen als ze uit pure doodsangst de rit met gesloten ogen heeft beleefd. Of ze heeft net als ik een hekel aan fietsers, dat kan natuurlijk ook.

De kat is een feit. Sinds vrijdag zijn we een zorgtaak rijker. Nee, sinds vrijdag hebben Wuutsj en ik een zorgtaak. Vandaag was Guus August voor het eerst alleen thuis. Uit pure bezorgdheid ben ik al om 2 uur van kantoor weggesneakt en heb ik de laatste paar uur thuis gewerkt. Bij thuiskomst bleek ons katertje pret te hebben voor tien in de voor hem opgeofferde waskamer. Snel Wuutsj een mailtje gestuurd: hij doet het nog! Thuiswerken met een kat op schoot gaat trouwens prima.