Het lag geheel in de lijn der verwachting dat ik as we speak totaal gesloopt en met een bonkend hoofd op bed zou liggen. Handen stuk, snot voor de ogen, de knieën tot moes. Dat krijg je namelijk als je squasht met tussenpozen van precies een jaar. Bij aanvang van de partij van 2010 deze avond, werd ik bepaald bij het beeld dat ik na de vorige partij een week lang door de Algarve heb gestrompeld. Uit voorzorg gebood ik mezelf twaalf maanden complete rust. Nou ja, wat topsport betreft. Tot vanavond. En warempel, ik zegevierde als nooit tevoren. Kennelijk ben ik klaar voor een zwaardere tegenstander. Of meerdere tegelijk. Wie durft?

Ik plant mijn fiets op het kerkplein en groet de vijf stuks jeugd die er de bankjes bemannen. ‘Wow, u bent echt vet aardig!’, roept een van de twee meiden. De jongens op het andere bankje: ‘Hoezo?’ Zij: ‘Hij groet ons vet beleefd’. Die steek ik in mijn zak. Supermaver komt aanfietsen. We gaan vanavond flyers posten in de buurt van de kerk. De bankhangers hebben de primeur. Of ze mee willen helpen, oppert Supermaver. Nee, dat is te veel inspanning. Bovendien, twee van de jongens doen mee aan de Rammadan. De zak chips en de roze koeken die ze over precies een uur mogen verorberen liggen al klaar. Nog een week te gaan. ‘Respect’, vinden de meiden. Wij ook. Succes jongens.

In zekere zin ben ik dit blog en bijbehorende lezers de laatste tijd nogal ontrouw geweest. Best kwalijk vind ik dat. En als daardoor het beeld ontstaat van mij als ontrouwe blogger, dan vind ik dat des te kwalijker. Mijn afwezigheid wijt ik aan vele zaken. Zaken waarover ik eigenlijk vermakelijke stukjes had moeten schrijven. Bijvoorbeeld over de eerste morgen bij mijn nieuwe baas in Zeist. Met Opwekkingsliedjes zingen en al. Of over de bruiloft in Beieren en de Kaffee und Küchen. Of over vanmiddag toen ik met Klok belde, en hij zich halverwege ons onderhoud eventjes excuseerde. Hij moest wat bestellen, want hij zat in een restaurant. Dat klonk luxe, vond ik, zo op een dinsdagavond. In sneltreinvaart nam hij met de dienstdoende ober zijn dinerwensen door. ‘Een Quarterpoundermenu, alstublieft.’ ‘Drinken?’ ‘Milkshake.’ ‘Frietsaus?’ ‘Graag.’
Een restaurant noemt ‘ie dat. Ja, zo ken ik er nog wel een paar. En daarom ga ik daar vanaf nu weer wat vaker over tikken. Op zeer sprankelende wijze, maar met een ernstige ondertoon. Zoals u gewend was.

Komende week staat in het teken van New Wine. In letterlijke zin heeft dat overigens weinig met wijn te maken. Kuis kamperen met gereformeerden. Dat is het. Op het Lowlands-terrein, dat dan weer wel. Voor Wuutsj en mij de uitgelezen kans om te ontdekken of het leuk is om recreatief in een katoenen tent te wonen. Hiertoe hebben we de gehele campinguitrusting van J. en D. te leen. Met een complete relatietest op de koop toe. Want zie het maar eens gezellig te houden tijdens het opzetten van een vreemde tent. Toch hebben we alle vertrouwen in een goede week. Al was het maar omdat we naar Walibi Flevo gaan. Lekker zweven, maar dan zonder al die liturgische toeters en bellen. Jeeehaaa!

En weer thuis. Zonder werk zelfs. Met uitzicht op verlenging. Lang verhaal, maar het is precies goed zo. Mooi de tijd om de tuinkamer af te maken en een uitstekend moment voor een weekje eropuit met Wuutsj, J. en R. en kleine Evi. Naar Zeeland natuurlijk. Aangekomen in het huisje worden we begroet door een Merlijn de tovenaar op een sokkel. Tjonge, nog geen twee uur op vakantie, en meteen al een lastige kwestie. Want ook al geloven wij heus niet in de krachtige werking van een Disneybeeldje, iemand op een voetstuk plaatsen mag dus echt niet van ons geloof. Dientengevolge brengt de grijsaard de rest van de dagen door in het dressoir. Uit voorzorg met de nieuwebijbelvertaling strategisch erboven gepositioneerd. Ondanks deze daad van geloof ben ik drie keer finaal in de pan gehakt met Risk. Met de groenen kon ik geen vuist make tegen zwart. Geel evenmin. Niet langer dan één beurt mocht ik genieten van het alleenheerschap over een continent. Man, wat is oorlog dan toch wreed.
Nee, veel vrediger verliep mijn sollicitatie bij een hele leuke werkgever in Zeist. Halverwege de week bleek dat ik er al bijna aan de slag mag. Als Campaigns Officer. Daar kan natuurlijk geen overwinning op bordspelniveau tegenop. Hoewel, zondag voor alle zekerheid toch maar even de revanche, bij ons aan de keukentafel. Hup groen!

Dag 3 zonder Wuutsj. Om het nog prille gemis de kop in te drukken, werd er stevig geklust. Inbouwspots voor buiten en een kekke koof binnen. Halverwege de ochtend verschijnt kater Guus August in de tuin. Hij strompelt en maakt een nogal hopeloze indruk. Mijn vaderhart breekt. Niet veel later laat ik ‘m achter bij de dierenarts. Hij is aangereden, ziet ze. Voorzichtig pols ik wat de verwachting is.
“Tja, we gaan even kijken, een of twee foto’s maken, en dan bellen we u.”
“En opereren?”
“Eventueel.”
“En anders?”
“Nou, als het complex is, en dan moet u naar de orthopeed in Utrecht.”
“Goh.”

Lang verhaal kort: Guus heeft gewonnen van de auto. Gekneusd, maar niet gebroken. De dierenarts showt de foto’s en knoopt een gesprekje aan over een kattenverzekering. Hij verklapt dat met name zo’n orthopeed hele dure rekeningen stuurt. Duizend tot vijftienhonderd euro. Pfff. En dat om een kat van 35 euro op te lappen. Natuurlijk, een kattenleven is niet in geld uit te drukken. 60 zakken brokjes dan.

En weg is Wuutsj. Sinds gisteren is ze onderweg naar India. Omdat de reis nou niet bepaald lekker verliep, doodt ze as we speak de tijd in een hotelletje tegenover het vliegveld van Delhi. Straks landt ze vierentwintig uur later dan verwacht in Imphal. Daar woont vriendin B. En over twee weken is ze weer terug.

Een man alleen. Lang leve de kat. Samen kijken we WK-wedstrijden en witten we muren en plafonds. En er zijn pilsjes. Belangrijke mededeling: komende weken houd ik open huis. Men only natuurlijk. Links en rechts moet er nog wel wat worden geklust. Maar daarna. Pilsjes. Pff. Nog 13 dagen.

Bij thuiskomst blinken de deuren en kozijnen ons tegemoet. Meteen zit ‘shine’ van de toppers in mijn hoofd. We hadden zijdeglans besteld. Het huis lijkt verdikkeme wel een stacaravan. De boel laten schilderen terwijl je er zelf een weekje tussenuit knijpt, heeft dus zo z’n keerzijde. En ik had ze nog wel zo nauwkeurig gebrieft. Zijdeglans stond twee keer in de mail. Gelukkig moet er op de meeste plekken nog een laag op. Nu maar duimen dat ze er met glans in slagen om dan een ander verfje te gebruiken.

Update: Zojuist de schilder gesproken. Die beweert dat het zijdeglans is. Straks maar eens dat verfpotje bestuderen.

Update 2: Jaja, het is hoogglans. Opperschilder Henk blijft er vrij koeltjes onder. “Regelen we, hoor.” En ja, dinsdag komen de Poolse troepen weer.

Een overwegend zwijgzame rit richting de Gamma met hier en daar een flard steenkolenengels, ondersteund door allerhande gebaren. Voor alles is een eerste keer, dus ook voor een gesprek met een Pool over hoekprofielen. Na de Hollandse aannemer, is het vandaag de beurt aan echte Poolse stucboys. Spiegelgladde muren? Haha, laat hen niet lachen. Een ijsbaan verbleekt bij hun gesmeer. Verbeten wordt elke oneffenheid ongedaan gemaakt. Verrukt inspecteren mijn vingers de wand. Hier ga ik dus nooit meer een gat in boren. Mezczyzn, dzieki!

Gisteren gewoonwinkeld. Onze woonkamer zit om een goede salontafel verlegen, vandaar. En pardoes liep ik met een nieuwe zitbol in mijn armen van de koopjeshoek naar de kassa. Daar stond ‘ie tussen veel meuk en rommel mooi oranje te wezen. Als de nieuwe kamer af is, dan wordt dat z’n standplaats. Vindt de kat ook wel leuk, een nieuw zit-ei. Hij spint steeds zachtjes het Wilhelmus.