Tegenover me in de trein zit een mevrouw met een flinke schoenmaat en dito adamsappel. Een hardnekkige kriebel in haar keel ontaardt in een luid en laag gekuch. Het is een hij. De piekerige pruik, joekels van oorhangers, het tuttige jasje. Alles wijst op een jongeman die heel graag een deftige dame wil zijn.

Daar zit je dan in een mevrouwenkostuum, je stoppels met poeder gemaskeerd, je nagels in de lak, weggedoken achter een boek. In onze contreien wordt geen carnaval gevierd, hij is dan ook de enige verklede reiziger in de coupé. Iedereen ziet het. Behalve een klein meisje. Jaloers kijkt ze naar de zwarte jurk, de royaal gestifte lippen, het chique collier. Je hoort haar denken: wat een mooie mevrouw. Ze krijgt zelfs een glimlach van de mevrouw met de adamsappel. En ik zie haar moeder denken: die gaat de rest van de week om nagellak zeuren. Let maar op.

Dit bericht is gepost op 17 februari 2010 om 09:30 uur en is geplaatst in Blogs. Je kunt alle reacties op dit bericht volgen via de RSS 2.0 feed. Je kunt een reactie achter laten of trackback vanaf je eigen site.