Ik lijk Donald Duck wel
19 januari 2009Vandaag had ik een thuiswerkdag. En eigenlijk is dat toch wel de meest aangename van alle werkdagen. Weldadig slaap ik uit tot vlak voor werktijd, bak ik broodjes af en plan ik een uitstapje voor in de middag.
Zo belandde ik tegen vieren bij de plaatselijke Pietje Prik om mijn spijkerbroek op te halen die daar was voor reparatie. In ruil voor bonnetje 473 en negen euro was de broek weer van mij. Ik liet er tevens nog drie andere broeken achter. Een zonder knoop, een met een kapot kruis en een te lange. Voor zo’n twintig euro zijn die binnenkort ook weer als nieuw. “Daar koop je nog niet één nieuwe broek voor”, gonst het door mijn hoofd.
Nog snel even naar de kapper voor ‘de contouren’. Omdat ik heb besloten de haargroei weer een kans te geven, laat ik voorlopig alleen nog scharen, tondeuses en messen toe in het gebied rond de oren en de nek. Een klus van niks dus. Dat vond de kapster ook, en daarom hoefde ik zelfs helemaal niks te betalen. Ik heb haar gezegd dat ik dat ronduit lief vond en bij het weggaan heel hard ‘tot de volgende keer!’ geroepen. Alsof ik een vaste klant ben.
Een dagje spekkoper. Tjonge, ik lijk Donald Duck wel. Die heeft ook regelmatig een themadag.