Vrede op aarde – en voor iedereen een rollade. Met de kerstdagen in het vooruitzicht bereid ik me voor op een stief aantal uurtjes in de keuken. Eerste kerstdag doen we het dessert. Tweede kerstdag het vlees en derde kerstdag ook. Met een keukentafel vol kookboeken tot gevolg. Kerstnacht en kerstochtend moet er worden gezongen, dus het toetje van eerste kerstdag neemt Wuutjs voor haar rekening. Ik het gebraad van de dagen erna. Nu twijfel ik nog tussen hele kip (bio met een citroen erin, honing en tijm), runderribstuk (mosterd, rosemarijn, tijm, knof, enz), varkensbraadstuk (peper, zout, abrikozenaioli) en eend met appel en stroop. Konijn kan ook. Kwam daaromtrent net een heerlijk recept tegen met linzen en honing. Maar als het aan de kat lag, werd het lam, zo ontdekte ik net tijdens het koken. Het snijafval ging erin als koek. Of als de handtas van Wuutsj, want die lust ‘ie ook. Net als kamerplanten, rozijnen en vloerkleden. Als ik derde kerstdag tijd over heb, serveer ik Guus een puree van hoogpolig tapijt, gegarneerd met een stuk krant en een usb-stick toe.

Tal van luchtdichte voorraaddozen, klontenvrije beslagshakers en de kaasdoos met anti-condensmembraam. Tupperware is een kleine religie, een praktisch geloof in de bewaarbakjes en keukenhulpjes van alle tijden en plaatsen. Zo’n geloof waar geen echte bekering aan vooraf ging, je draagt het onbewust bij je. En soms steekt het ineens de kop op. Bijvoorbeeld als iemand lacherig doet over Tupperwareparty’s. Dan ga je – overtuigd als je bent – in je geloof staan, en kom je op voor die handige god van siliconen bakvormen en polystyrene snijmatten.

Ware Tupperwarebelievers zijn overigens expert wat betreft het rechtvaardigen van een stevige investering in keukenplastic. Want ja, het was zo gezellig, tijdens de party. Duur? Nee joh, ik kreeg er een gratis dunschiller bij. Of zoals ik de aanschaf van mijn kaasdoos eens verdedigde: het is de beste die er is. De party’s zijn trouwens weer hip onder jonge vrouwen. Maar, verzekerde Wuutsj mij, alle drie haar aanwinsten waren in de aanbieding. Mooi. Nu hebben we dus een soort bewaartrommel van het formaat Tummytub.

En toch zijn wij maar behoudende Tupper’s. Bij ons in de keuken is het vooral een verdraagzame oecumene van verschillende bewaarstandaarden als Curver, Brabantia en Ikea. En zo hoort het. Want dat dure Tupperspul heeft namelijk ook niet het eeuwige leven. Vanmiddag legde ik nietsvermoedend een van de verdiepingen van de Smart Stapel-Drie Vleeswarendoos in een vlammetje op het fornuis. Nou, het vlammetje had nog geen twee tellen nodig om het Tupperware – vergankelijk als het is – te versmelten tot Tupperwere.

O, ik kan mijn geluk niet op. Letterlijk. Zojuist heb ik in een opwelling bij de Turk een tamelijk omvangrijk stuk lamsbout gekocht. Knetter halal natuurlijk en botermals. Tenminste, dat is pas nadat-ie 8 uur lang en volgestopt met knoflook en rozemarijn in de oven op 80 graden z’n zonden heeft liggen overdenken. Nou, daar zitten wij dus mooi mee in de maag. Ook letterlijk. Want we hebben pas één potentiële eter voor maandagavond en daar kan er echt nog wel eentje bij. Of twee. Wie biedt?

Gisteren smaakte alles bitter. Eergisteren trouwens ook al. Dat klinkt natuurlijk een beetje depressief, maar – de poëet in mij wil ook wat – wel lekker dichterlijk. En ach, in zekere zin waren het bittere dagen. Het overviel me zondagochtend. Vreemd, want we verkozen juist die ochtend de radiovrienden van OVT en de kerkdienst via iTunes boven een kerkdienst in de kerkbanken. Nou, een zaliger ochtend kan ik me niet bedenken.
Maar bij de eerste slokken koffie stak de bitterheid de kop op. Een nare smaak die me de hele dag niet meer met rust heeft gelaten. Alsof ik voortdurend per ongeluk een aspirientje doormidden beet. Met vieze koffie als resultaat. Maar alles was bitter. De broodjes, de verse paté, het waterijsje, bittere kip uit de oven, wrange friet.
En nog steeds smaakt alles bitter. Op internet lees ik dat ik er gelukkig niet alleen in sta. Er zijn tientallen threads op gezondheidspleinen, hulpvraagbaken en digidoktoren met honderden reacties van mensen met een bittere smaak in de mond. En er is één gemene deler. Ze hebben allemaal, net als ik, heimelijk van pijnboompitjes gesnoept. Er schijnen hele foute pitjes in de omloop te zijn. De pijnboompittenmarkt is sowieso niet te vertrouwen, weet ik inmiddels. Sommige lotgenoten klagen dat ze al twee weken met de wrange smaak rondlopen. Brr. Ik neurie voorzichtig ‘Uw tederheid genas, wat er bitter in mij was…’

Zondag ben ik jarig. En daarom is het zaterdag feest. Gisteravond hebben we alvast inkopen gedaan bij de supermarkt met gratis voetbalplaatjes per tien bestede euro’s. En dat tikt flink aan als je voor een feestje aan lekkers inslaat. Met de volle kar van afgelopen weekend erbij telt mijn verzameling al 80 plaatjes. En dat terwijl ik nog niet eens officieel besloten heb de plaatjes verwoed te gaan verzamelen. Hoe besluit je eigenlijk tot zoiets als een verzameling? Het staat me bij dat ik ooit op Koninginnedag heb besloten konijnenbeeldjes te gaan verzamelen. Ik kocht er direct drie. En bij drie is het gebleven. In mij zit geen verzamelaar. Daarvoor houd ik van teveel dingen evenveel. Als ik al iets verzamel, dan  betreft het een collectie die ik na verloop van tijd – al dan niet met vrienden – meester maak of oprook.

Trouwens, heb je zaterdagavond serieus zin in borrels, sigaren en ander lekkers, kom dan beslist even langs. Koelhorst 28. Weet dat je welkom bent. En dat ik veel van cadeautjes houd.

Gisteren heb ik me laten verleiden tot de aankoop van lamsvlees. Lamsboutlappen om preciezer te zijn. En om de aankoop ervan te vergoelijken, heb ik zelfs een lekker kaasje laten liggen. Vanavond betaalde dat offer zich gelukkig dubbel en dwars uit. Het werd gestoofd lam met basilicum en wijn. Heerlijk. Ja, heerlijk. En het recept o-zo-simpel. Omdat ik per abuis vergeten ben het eindresultaat middels een foto te vereeuwigen, zal ik het binnen afzienbare tijd weer eens bereiden. Tjonge, daar baal ik van – zeg.

Een balletje van wild, tonijn op twee manieren, hert op drie manieren, coquille, een stukje kalfsterrine, ossenstaartbouillon, kaasjes met peer, zeekraal, een bitterbal van parelhoen en meer. Maar dat heb ik niet eens onthouden. Wat dan weer samenhangt met het nogal royale en zeer smaakvolle wijnarrangement. Wat een festijn. Vier uur tafelen, van acht tot twaalf. En een espresso toe. Nou vooruit, en een glas whisky met sigaar. Totdat we wegdommelden in een fijn hotelbed.