Het is vakantie. Ten minste, ik heb twee dagen vrij. Vandaag en morgen. En dan ook nog een gratis vrije maandag, de rustdag voor de Geest. Met zoveel vrijheid heb ik mooi de tijd om eens fijntjes iets te besluiten. Binnenkort moet er gestemd worden, en ik heb nog geen idee waarop. Of op wie. Stemwijzers bieden geen uitkomst. Ik ben een tikkie rechts, zegt de één. Maar ook een beetje liberaal en hier en daar best sociaal, zegt nummer twee. Het advies: zweeft u rustig verder tussen D66 en CU/SGP. Eigenlijk ben ik dus een soort van ruimdenkend mens met een godsdienstovergoten levensstijl. En ja, daar word ik best besluiteloos van. Tenzij dit het signaal is – en met Pinksteren in het vooruitzicht, sluit ik niks uit – dat ik Robert Alexander Pechtold moet bekeren. Of dat ik radicaal moet breken met mijn kleine-christelijke-partijenfobie. O, het voelt allemaal zo tegenstrijdig. Natuurlijk, het leven is vol tegenstrijdigheden. Precies op het moment dat ik dit stukje tik, is er een atheïstische dominee op de radio. Is dat niet net zoiets als een vegetarische slager?

Vanmiddag werd er gedoopt in Heerde. Leuk, maar lang. Eigenlijk was het een soort doopmarathon in drie delen. Of nee, een blijde begrafenis. Want dat zei de man die eerst alle gasten (wie is er hier vanmiddag voor een van de dopelingen gekomen?), en daarna iedereen (wie is er vanmiddag gekomen voor de Here Jezus?) welkom heette. Al met al duurde de dienst ruim tweeënhalf uur. Onze vrienden, J. en D. waren gekleed in feestelijk wit, helemaal klaar voor de volwassen plons. De doopplechtigheid was trouwens een tamelijk geavanceerde ceremonie in een luxe bad met stootrand en mooie witte badjassen en dito handdoeken voor de drijfnatte dopelingen. De collecte had wat mij betreft voor de vervanging van het gammele trapje mogen zijn. Dopelingen met een relatief klein geloof zochten eigenhandig hun weg over de badrand.

Tijdens de preek hebben we nog even gelachen. Namelijk precies op het moment dat in het bijbelvers de wind van de Geest begon te waaien, sloeg de airco aan. De voorganger keek verwachtingsvol omhoog, en je hoorde ‘m denken: ‘dit zou toch niet…’. Maar ja, de Geest als airco, dat is natuurlijk theologie van niks. Hoewel, de Geest is doorgaans te herkennen aan een welkome, frisse wind. Hm, in dat licht vind ik het zorgelijk dat het zomers bij ons in de kerk altijd zo stikheet is.