Gisteren was ik op Opwekking, het festival voor de Geest. ‘s Avonds mocht ik er optreden met de Praise Event Band. En dat was een fantastisch feest. Met ruim 3000 man zongen we onze kelen schor. Natuurlijk was het er stikheet, maar tjongejonge, wat een gave dienst.

Tijdens opwekking wordt er ook altijd een nieuwe serie liederen gepresenteerd. Dit jaar de nummers 683 t/m 698. En er lijkt geen einde aan te komen. Bij ons in de kerk is dat overigens niet anders. Zo zongen wij vanmorgen psalm 1391814 en gezang 454134. Kijk, dat getuigt nog eens van een lange kerkhistorie.

O, nog even dit. Je moet niet denken dat je straks, in je nieuwe lichaam op de nieuwe aarde, na je opstanding uit de dood, ineens door deuren en muren heen kan lopen. Jezus kon dat wel, toen Hij na Pasen ineens aan de discipelen verscheen, maar wij dus niet. Onze dominee stelt het zich zo voor: in het begin zul je daar waarschijnlijk veel mensen tegenkomen met een blauwe neus of een pleister op de kin. “Wat heb jij gedaan?” “Ja, ik dacht: nu kan ik door muren en deuren lopen, net als Jezus.” Nou, niet dus. Trouwens, de dominee sluit ook niet uit dat Jezus hulp heeft gehad van een aantal doe-het-zelf-engelen die “handig zijn met sloten en deuren”.

Weinig zo suf als een kapotte knie. Gisteren bleek de bocht vlak voor het station veel gladder dan de rest van de weg. Baf. Daar lag ik. En ik bedacht me dat het lang geleden was dat ik serieus en pijnlijk viel. Nu heb ik dus een flinke schaafwond op mijn knie. Zo eentje waar je spijkerbroek aan blijft plakken als je niet uitkijkt. Vandaar dat ik nu met regelmaat mijn broek voorzichtig oplicht. Niet altijd met succes, want gisteren bleef daarbij mijn broek kleven aan de pleister die weer in verbinding stond met beenharen die vlak bij de schaafwond hun oorsprong hebben. Dat was een heftig momentje. En dan heb ik het nog niet eens over de winkelhaak in de muis van mijn hand. Maar hoort iemand mij klagen? Nee, ik ben een held.