Al cruisend over ‘s Heeren wegen, deden we vandaag de schoonfamilie aan. Het werd een echte Veluws-hervormde middag. Met soep, vlees en stoofpeertjes met blanke vla. De ouders van Wuutsj zijn hervormd van hun kruin tot hun tenen. Dat is een gevoel. Fanatieke kerkgangers, op en top fan van de protestantse oerstroming. Prima natuurlijk. Om half drie was er kerk. Hervormd dus. Met een dominee waarvan je meteen weet: hervormd. Voor mij al weer even geleden, zo’n dominee met dijken van volzinnen. Vooral het gebed was top. Nogal omslachtig werd aan de Allerhoogste uitgelegd hoe het ook alweer zat met de verbondsleer, hoe het kerkvolk die middag naar de dienst was gekomen (uit gewoonte, vol vragen, met of zonder verwachting, moe, bang, enzovoort) en wat er verder zoal te gebeuren stond in de dienst.
Inmiddels staan thuis ook de stoofperen op het vuur. P. en A. komen jachtschotel eten. Het ruikt herfstig. Of moet ik zeggen hervormd?

Gisteren was ik op Opwekking, het festival voor de Geest. ‘s Avonds mocht ik er optreden met de Praise Event Band. En dat was een fantastisch feest. Met ruim 3000 man zongen we onze kelen schor. Natuurlijk was het er stikheet, maar tjongejonge, wat een gave dienst.

Tijdens opwekking wordt er ook altijd een nieuwe serie liederen gepresenteerd. Dit jaar de nummers 683 t/m 698. En er lijkt geen einde aan te komen. Bij ons in de kerk is dat overigens niet anders. Zo zongen wij vanmorgen psalm 1391814 en gezang 454134. Kijk, dat getuigt nog eens van een lange kerkhistorie.

O, nog even dit. Je moet niet denken dat je straks, in je nieuwe lichaam op de nieuwe aarde, na je opstanding uit de dood, ineens door deuren en muren heen kan lopen. Jezus kon dat wel, toen Hij na Pasen ineens aan de discipelen verscheen, maar wij dus niet. Onze dominee stelt het zich zo voor: in het begin zul je daar waarschijnlijk veel mensen tegenkomen met een blauwe neus of een pleister op de kin. “Wat heb jij gedaan?” “Ja, ik dacht: nu kan ik door muren en deuren lopen, net als Jezus.” Nou, niet dus. Trouwens, de dominee sluit ook niet uit dat Jezus hulp heeft gehad van een aantal doe-het-zelf-engelen die “handig zijn met sloten en deuren”.

Vanavond pilaf gegeten bij E. in Utrecht. Alsof we dat vaker doen. Maar nee. Pas één keer eerder maakte ze pilaf voor ons, zo’n zes jaar geleden, in het studentenhuis. En toch staat ze  sindsdien bij mij te boek als vermaard bereider van de smeuïge rijstmaaltijd met perziken en gehaktballetjes. Tot mijn stomme verbazing heeft ze het naar eigen zeggen in tussentijd nooit weer iemand voorgeschoteld. Nou, in dat geval smaakte het als vanouds.

Bedankt voor het eten, bad ze vooraf. En bedankt dat we bestaan. Dat vond ik mooi. God bedanken dat we bestaan. Amen.

Een man tegenover me in de trein leest een christelijk blad. CV-Koers, denk ik. Anderen zien het ook. ‘Zo lief had God de wereld!’, staat er boven het artikel. Een jongen fronst z’n wenkbrauwen. De man ziet het. Hij lacht. Gisteren las ik in Mattheüs over het koninkrijk van God dat komt. Een ingewikkeld stuk waarin Jezus zelf nogal recht voor z’n raap vertelt over dingen die komen. Eerst onheil, dan heil. Godzijdank. Maar tot die tijd vooral overstromingen, vervolging, oorlogen en een volk dat op de vlucht slaat, de bergen in. Eindtijddingen waar ik liever niet over nadenk. Omdat ik er zo weinig mee kan. Maar dan bedenk ik me dat het oorlog is in Israël. Ik denk aan de Palestijnen die vechten tot ze moe zijn. Ze vechten voor hun land, hun eer, hun god. Dat zou God ook doen. Van Israël snap ik niet veel. Het hele conflict niet. Ook al is het is voorzegt door Jezus zelf. Hij zegt trouwens ook dat alles pas op z’n eind loopt wanneer iedereen heeft gehoord van het evangelie, de clou van de bijbel. Daarin ligt een belangrijke taak. Ik overweeg een abonnement op CV-Koers. Morgen wordt het trouwens -15. Ook echt zo’n eindtijdtemperatuur.