Bij thuiskomst blinken de deuren en kozijnen ons tegemoet. Meteen zit ‘shine’ van de toppers in mijn hoofd. We hadden zijdeglans besteld. Het huis lijkt verdikkeme wel een stacaravan. De boel laten schilderen terwijl je er zelf een weekje tussenuit knijpt, heeft dus zo z’n keerzijde. En ik had ze nog wel zo nauwkeurig gebrieft. Zijdeglans stond twee keer in de mail. Gelukkig moet er op de meeste plekken nog een laag op. Nu maar duimen dat ze er met glans in slagen om dan een ander verfje te gebruiken.

Update: Zojuist de schilder gesproken. Die beweert dat het zijdeglans is. Straks maar eens dat verfpotje bestuderen.

Update 2: Jaja, het is hoogglans. Opperschilder Henk blijft er vrij koeltjes onder. “Regelen we, hoor.” En ja, dinsdag komen de Poolse troepen weer.

Een overwegend zwijgzame rit richting de Gamma met hier en daar een flard steenkolenengels, ondersteund door allerhande gebaren. Voor alles is een eerste keer, dus ook voor een gesprek met een Pool over hoekprofielen. Na de Hollandse aannemer, is het vandaag de beurt aan echte Poolse stucboys. Spiegelgladde muren? Haha, laat hen niet lachen. Een ijsbaan verbleekt bij hun gesmeer. Verbeten wordt elke oneffenheid ongedaan gemaakt. Verrukt inspecteren mijn vingers de wand. Hier ga ik dus nooit meer een gat in boren. Mezczyzn, dzieki!

De lente houdt me in haar greep. Ik ben verkikkerd op het voorjaar. En ik kan er niks aan doen. Was ik tot voor kort primair een huismus, inmiddels verword ik meer en meer tot een tuinmens met groene vingers en grond onder de nagels Het hoeft maar te ontkiemen, of het heeft mijn volle aandacht. Als een kind ontferm ik me over twee emmers met zelfgezaaide zonnebloemen. Vogels vind ik te gek. En zaterdag plantte ik m’n eerste boom. Een mijlpaal met blad in bolvorm. Maar het werd ook wel tijd, want het perkje voor ons huis lag er maar doods bij. Net een graf. Met Pasen leek het me een mooi getuigenis om er een kuil te graven, en een bordje te plaatsen: ‘Hij leeft!’. Toch maar niet gedaan. En nu dus wel een boom met bijpassende grondbedekkende planten van het merk (nee, soort) Vinka, en inmiddels omgeven door kattenkeutels. Grr, waarom moeten die beesten zo nodig altijd ‘zo nodig’ in onze perkjes?

Hup, voor een paar tientjes een slok benzine, zijn Wuutsj en ik de trotse bezitters van een fijn meubelement, laat-’60-er jaren. Ontwerper onbekend. Maar dat moet beslist een Zweed zijn geweest. Eigenlijk is het zelfs een der eerste bouwpakketmeubelen, nog net van voor het Ikea-offensief. En ja, voor een ander (zegge: de leek) is het ouwe meuk. Maargoed, wij vinden het vooral -eh- leuk. Want niets zo fijn als meubels voor een prikkie. O, ooit ik begin een kringloopwinkel. Aan huis. In de garage denk ik. Mijn openingsaanbieding: tafeltjes. Leuke tafletjes met een knipoog naar ooit.  Voor een prrrrrrikkie, beste mensuuuun…

Er zat altijd al een rot plekje op het kozijn boven, bij de was- en strijkkamer. Vanmiddag heb ik uit nieuwsgierigheid met een schroevendraaiertje het bewuste plekje maar eens onderzocht. Voor ik het wist, stak ik de schroevendraaier in z’n geheel in een geheim gat. Vijf minuten later lag de vloer vol met houtpulp. Alsof ik een hamsterkooi had omgekieperd. Inmiddels kun je op vijf manieren een schroevendraaier in het kozijn verstoppen. Wie kent er een kozijnenmannetje? Ik kan ‘m eventueel ruilen tegen een goedlachse loodgieter. Die komt namelijk morgen.