Bij ons in de garage stond nog altijd een stapel dozen met daarin mijn jeugd. Vanmiddag heb ik alles maar eens uitgezocht. En dat viel niet mee. Ik viel van de ene verbazing in de andere. Zo had ik mezelf nog nooit gezien. Man, wat was ik een druk joch. En wat een luie klaploper, een charmeur, een dramaqueen van vijftien die in een soort van dagboek schreef: “Ik wil stoppen met roken, maar dat gaat nooit lukken, zoals ik me nu voel.” Een ontluisterend schrift met daarin de verslaglegging van vijf maanden gepuber, gelanterfant en luddevuddu. Och, ik heb wat meisjesharten vermorzeld. Gelukkig verneem je na verloop van tijd via via dat het broze vaatwerk van toen zich inmiddels heeft gesetteld in autoluwe nieuwbouwwijken met veel golden retrievers en blauwe schelpen vol speelzand.

Doos 2. Deze paperassen getuigen vooral van een zesjesmentaliteit waar heel het kabinet Balkenende IV verslagen de pet diep voor af zou nemen. Ik kwam meer boekverslagen tegen van anderen, dan van mezelf. Langs deze weg wil ik Leonie nog bedanken voor de samenvattingen van bio, geschiedenis, economie en Duits. Het heeft me destijds enorm geholpen denk ik. ‘Dat was het begin van mijn leven’, verzuchte ik tijdens de lunch tegen Wuutsj. En ik was zelfs een beetje van slag. Het is dan ook m’n bloedeigen jeugd die in luttele kwartieren door mijn handen gleed. Godzijdank ben ik nog een beetje goed terecht gekomen. Sinds vanmiddag ben ik dat als een knap wonder gaan ervaren.