‘t Is weer voorbij die mooie zomer, zingt, nee, gonst het toepasselijk door m’n hoofd. De zinnen herhalen zich consequent, liturgisch bijna. De woorden zijn dan ook waarachtig. Na veertien dagen pauze, ben ik morgen weer werkend te bezichtigen op kantoor. Ook leuk. Wel jammer dat vakantiedagen net zo vergankelijk zijn als gewone dagen. Tjonge, ik had nog nooit zó reikhalzend uitgekeken naar twee weken in het bijzonder.

En nu resten mij enkel de herinnering, 124 foto’s en een huid in verval. Want o o o wat kun je je lelijk verbranden aan de zon. Over herinneringen gesproken, ik moet ineens heel hard denken aan zeebaars, zand, een vers neefje, zomers fruit bij het ontbijt, rode mul, sardientjes, nieuwe jongleerballen, geen rijbewijs, maar wel kekke teenslippers die dagenlang slenteren mogelijk maakten, samen met Wuutjs – die op vakantie overigens nóg leuker is dan thuis. Maar goed, dat leest ze morgen wel.

Morgen lekker op tijd naar het werk, dacht ik gisteren. Maar ik had beter moeten weten. Want steeds als ik voornemens ben ‘s morgens op tijd op te staan, volgt er een draak van een nacht. Zo een waarin ik elk uur wakker schrik in de veronderstelling dat ik me verslapen heb. Gedesillusioneerd dommel ik dan weer in. Om me vervolgens, wanneer de wekker wel gaat, volkomen versuft en teleurgesteld in mijn nachtrust naar de wastafel te slepen voor een kille plons water. Die plons betekent weliswaar het einde van een slaapcyclus van likmevestje, maar luidt tegelijk ook een hele lange dag in. Tien tegen één dat ik vanmiddag om drie uur zit te gapen achter mijn laptop. Hm. Terwijl ik dit tik, verzet ik me hevig tegen een geeuw en heb ik me al twee keer weldadig uitgerekt. Dus als je me zoekt, ben ik koffie halen.

Waan je voor heel even in mijn hoofd. Als je goed kijkt, dan zie je dat hier van alles volmaakt vierkant is. En er zijn prachtige cirkels, logische ovalen en perfecte driehoeken. Hersenkwabben vol vormen van structuur, zoals evenwicht en symmetrie. Maar ook flarden a-symetrie, in zo’n hoge mate, dat je zegt; ja, wacht effe, daar zit een logica achter. En op mooie dagen is hier alles strak omlijnd. Heldere kaders, heerlijk.

Het is het hoofd waar ik sinds ik me kan heugen volkomen bizarre dingen bedenk, die ik mezelf vervolgens opleg. Zo ontstond de drang om met uitsluitend 2, 4 of 6 identieke LEGOpoppetjes mijn eigen bouwsels te bestieren. 5 mocht ook, mits symmetrisch. Een tijd lang heb ik stiekem mijn kleding op kleur gesorteerd in de kast gelegd. Waarom? Rust. Het is de rust die je ervaart wanneer de wc-rol met het flapje in je favoriete positie in de houder hangt. De rust van identiek opgemaakte borden eten of een opgeruimd bureaublad. Het is rust waar een neuroot als ik intens gelukkig van wordt. Vanmiddag nog. Toen keek ik van bovenaf op ons nieuwe terras. Ik werd er opgewekt van. Zelfs zo opgewekt dat ik besloot met terugwerkende kracht te gaan vasten. Juist, 40 dagen geen tv en geen alcohol. En Klok doet mee. Spannend!