Tarzan en Jane. Vanavond beleefde ik samen met vele andere bonuskaarthouders een nogal onsamenhangend musicalgebeuren rondom de romance tussen de mens die werd grootgebracht door apen en het engelse meisje. Nog voordat ik twee keer had geknipperd met mijn ogen, stond het verhaal op scherp. In een wip waren twee ouders en een zekere baby verdronken, maar ook vlug weer aangespoeld, bewoonden ze een boomhut en werden ze vermoord door een luipaard. Behalve de baby dan. De rest laat zich raden. En het was best leuk. Met dank aan de musicalweken van de supermarkt. In dat licht leek het mij en het onbekende Brabantse meisje rechts van me wel leuk als de openingsact door een aantal felgekleurde hamsters werd verzorgd.

Oja, erg leuk was de grote finale. En dan vooral het applaus tijdens die finale. Zoals bij theater hoort, verschenen alle personages in volgorde van belangrijk zijn weer ten tonele. Heel ovationeel allemaal, iedereen stond erbij en klapte overtuigd. Behalve op het moment dat de slechterik uit het stuk vanachter de coulissen te voorschijn kwam. Toen hield het applaus een beetje in. Alsof er een echt slecht mens stond. Mijn mond viel open… Maar nóg leuker – en gênanter – werd het toen de aap die eervol sneuvelde in het stuk er ook weer bij was. De bonuskaarthouders juichten en joelden alsof het dier serieus terugkeerde uit de dood. De zaal vulde zich met euforie en trots. En de opluchting was van gezichten af te lezen. Typisch een reactie voor twee-voor-de-prijs-van-één-mensen. Niemand wil eindigen met een aap minder.