In de trein zit een blind meisje van een jaar of vier. En omdat zij mij toch niet ziet, kijk ik stiekem mee als ze onder begeleiding van de handen van haar moeder een broodtrommeltje open maakt. Vier handen betasten het bakje. Eenmaal met het broodje in haar hand, steekt ze het onder haar neus. Ham! En jij hebt kaas, mam.

De wereld door de ogen van een blind meisje, dat honderduit praat over geluiden en over de goederentrein die zojuist passeerde. Was die lang, mam? Ja. Daar moet ze hard om lachen. De prop brood houdt ze wonder boven wonder in haar mond. En weet je nog dat ik toen laatst dat ene gekke geluid maakte? Ja, dat was op de fiets. Hoe dat klonk? Pffffrrrtkeggekeggepffffrrrt!

Het is koud en vroeg. Ik zit op een perronbankje op Driebergen-Zeist in afwachting van mijn treintje richting Maarn. Een jongen gaat naast me zitten. Hij legt op elke knie een elleboog en in zijn kin op zijn handen. Hij begint te tuffen. Zeker 10 minuten lang. In het midden van de tegel ontstaat zo’n plasje zoals je wel vaker ziet bij bankjes op perrons. Ik vraag me af waarom hij zo tuft. En waar hij zoveel speeksel vandaan haalt. Grote kans dat iemand straks zijn tas in het plasje zet. Ik wind me erover op omdat ik zelf graag mijn tas tussen mijn benen mag zetten. Maar zoals gezegd is het nog vroeg. Ik laat ik het er dus maar bij zitten. Bovendien ben ik sinds kort vierentwintig. Oud en wijs genoeg enzo.

Een man tegenover me in de trein leest een christelijk blad. CV-Koers, denk ik. Anderen zien het ook. ‘Zo lief had God de wereld!’, staat er boven het artikel. Een jongen fronst z’n wenkbrauwen. De man ziet het. Hij lacht. Gisteren las ik in Mattheüs over het koninkrijk van God dat komt. Een ingewikkeld stuk waarin Jezus zelf nogal recht voor z’n raap vertelt over dingen die komen. Eerst onheil, dan heil. Godzijdank. Maar tot die tijd vooral overstromingen, vervolging, oorlogen en een volk dat op de vlucht slaat, de bergen in. Eindtijddingen waar ik liever niet over nadenk. Omdat ik er zo weinig mee kan. Maar dan bedenk ik me dat het oorlog is in Israël. Ik denk aan de Palestijnen die vechten tot ze moe zijn. Ze vechten voor hun land, hun eer, hun god. Dat zou God ook doen. Van Israël snap ik niet veel. Het hele conflict niet. Ook al is het is voorzegt door Jezus zelf. Hij zegt trouwens ook dat alles pas op z’n eind loopt wanneer iedereen heeft gehoord van het evangelie, de clou van de bijbel. Daarin ligt een belangrijke taak. Ik overweeg een abonnement op CV-Koers. Morgen wordt het trouwens -15. Ook echt zo’n eindtijdtemperatuur.