Bijna vakantie. En omdat je dat niet meer ongestraft kunt publiceren (het inbrekersgilde leest ook mee), heb ik het overtollige boedeltje maar eens op marktplaats gezet. Bijvoorbeeld een mooi ijzeren tuinhek, 7,5 meter lang, zit nog goed in de verf. En wat te denken van twaalf vierkante meter hardsteen, nagenoeg puntgaaf. Hup, even een wervend advertentietekstje tikken en *ploing* lol voor tien. Vooral de ietwat afzijdige mails die je krijgt zijn erg geestig. Alsof ze je een gunst bewijzen. ‘Ik wil het wel hebben,’ schrijven ze dan. Behalve de mevrouw die belde voor het tuinhek. Die was net iets te enthousiast. Ze moest en zou het hebben, want ze had al zoiets, maar kwam nog tekort, en laatst was ze ook al te laat met bieden, biechtte ze eerlijk op.  In al haar emoties overbood ze zichzelf nog voor ik er om vroeg. Deal. Zo, en nu de rest. Iemand interesse in een trouwjurk? “Zo goed als nieuw, net bij de stomerij vandaan, alleen de achterrits is uit – eh – enthousiasme stukgegaan”. Hm, aan dat tekstje moet ik nog even werken.

Precies een jaar geleden zat ik met mijn broers een pilsje te drinken op de bank waar ik nu ook zit. Dat bedacht ik me gisteravond. En in gedachten repeteerde ik nog eens de dubbele Windsdor. Vandaag zijn we alweer een jaar getrouwd. De dagen vliegen voorbij. Alsof het niks is. Vooral de weekenden. Verbluffend hoe vredige zondagen zich vliegensvlug verruilen voor vijf volle werkdagen.
Maar goed. Op tafel een flinke bos bloemen voor als Wuutsj straks thuiskomt. Tjonge, dit was een mooi jaar. Het huwelijk is een sterk concept. En Wuutsj een wonder.