“Mooie tuin heeft u,” zegt mijn nieuwe buurjongen. Hij woont een paar huizen verderop. “Aan hoe een man voor zijn tuin zorgt, kun je zien wat voor persoon hij is.” Hij blijkt kundig in het aanknopen van gesprekjes. Het is onze eerste kennismaking. Matthew heet-ie, hij is 14. En ik hoop dat hij gelijk heeft. Want ik hou wel van mijn tuin. Je zou zelfs kunnen zeggen dat ik me een beetje uitsloof in de tuin, getuige de goeddoorvoede zonnebloemen en het blakende gras. Zo nu en dan bezem ik verbeten het terras. Kennelijk vind ik het belangrijk dat mensen zien dat ik van een nette tuin houd. Ik schrijf er zelfs blogjes over.

De lente houdt me in haar greep. Ik ben verkikkerd op het voorjaar. En ik kan er niks aan doen. Was ik tot voor kort primair een huismus, inmiddels verword ik meer en meer tot een tuinmens met groene vingers en grond onder de nagels Het hoeft maar te ontkiemen, of het heeft mijn volle aandacht. Als een kind ontferm ik me over twee emmers met zelfgezaaide zonnebloemen. Vogels vind ik te gek. En zaterdag plantte ik m’n eerste boom. Een mijlpaal met blad in bolvorm. Maar het werd ook wel tijd, want het perkje voor ons huis lag er maar doods bij. Net een graf. Met Pasen leek het me een mooi getuigenis om er een kuil te graven, en een bordje te plaatsen: ‘Hij leeft!’. Toch maar niet gedaan. En nu dus wel een boom met bijpassende grondbedekkende planten van het merk (nee, soort) Vinka, en inmiddels omgeven door kattenkeutels. Grr, waarom moeten die beesten zo nodig altijd ‘zo nodig’ in onze perkjes?

Waan je voor heel even in mijn hoofd. Als je goed kijkt, dan zie je dat hier van alles volmaakt vierkant is. En er zijn prachtige cirkels, logische ovalen en perfecte driehoeken. Hersenkwabben vol vormen van structuur, zoals evenwicht en symmetrie. Maar ook flarden a-symetrie, in zo’n hoge mate, dat je zegt; ja, wacht effe, daar zit een logica achter. En op mooie dagen is hier alles strak omlijnd. Heldere kaders, heerlijk.

Het is het hoofd waar ik sinds ik me kan heugen volkomen bizarre dingen bedenk, die ik mezelf vervolgens opleg. Zo ontstond de drang om met uitsluitend 2, 4 of 6 identieke LEGOpoppetjes mijn eigen bouwsels te bestieren. 5 mocht ook, mits symmetrisch. Een tijd lang heb ik stiekem mijn kleding op kleur gesorteerd in de kast gelegd. Waarom? Rust. Het is de rust die je ervaart wanneer de wc-rol met het flapje in je favoriete positie in de houder hangt. De rust van identiek opgemaakte borden eten of een opgeruimd bureaublad. Het is rust waar een neuroot als ik intens gelukkig van wordt. Vanmiddag nog. Toen keek ik van bovenaf op ons nieuwe terras. Ik werd er opgewekt van. Zelfs zo opgewekt dat ik besloot met terugwerkende kracht te gaan vasten. Juist, 40 dagen geen tv en geen alcohol. En Klok doet mee. Spannend!