Soms weet ik van gekkigheid niet wat ik moet tikken. De laatste zes blogjes waren te lullig om te posten. Ja, dat we een nieuwe bank hebben gekocht. En dat ik voortdurend ‘pats’ zeg, zonder dat ik er erg in heb. En dat Wuutsj sinds de vastentijd dol is op legpuzzels van duizend stukjes. En dat we een nieuwe muur hebben gebouwd. O lieve lezer, binnenkort schrijf ik weer een echt verhaal net als vroeger. Beloofd.

Waan je voor heel even in mijn hoofd. Als je goed kijkt, dan zie je dat hier van alles volmaakt vierkant is. En er zijn prachtige cirkels, logische ovalen en perfecte driehoeken. Hersenkwabben vol vormen van structuur, zoals evenwicht en symmetrie. Maar ook flarden a-symetrie, in zo’n hoge mate, dat je zegt; ja, wacht effe, daar zit een logica achter. En op mooie dagen is hier alles strak omlijnd. Heldere kaders, heerlijk.

Het is het hoofd waar ik sinds ik me kan heugen volkomen bizarre dingen bedenk, die ik mezelf vervolgens opleg. Zo ontstond de drang om met uitsluitend 2, 4 of 6 identieke LEGOpoppetjes mijn eigen bouwsels te bestieren. 5 mocht ook, mits symmetrisch. Een tijd lang heb ik stiekem mijn kleding op kleur gesorteerd in de kast gelegd. Waarom? Rust. Het is de rust die je ervaart wanneer de wc-rol met het flapje in je favoriete positie in de houder hangt. De rust van identiek opgemaakte borden eten of een opgeruimd bureaublad. Het is rust waar een neuroot als ik intens gelukkig van wordt. Vanmiddag nog. Toen keek ik van bovenaf op ons nieuwe terras. Ik werd er opgewekt van. Zelfs zo opgewekt dat ik besloot met terugwerkende kracht te gaan vasten. Juist, 40 dagen geen tv en geen alcohol. En Klok doet mee. Spannend!