Morgen lekker op tijd naar het werk, dacht ik gisteren. Maar ik had beter moeten weten. Want steeds als ik voornemens ben ‘s morgens op tijd op te staan, volgt er een draak van een nacht. Zo een waarin ik elk uur wakker schrik in de veronderstelling dat ik me verslapen heb. Gedesillusioneerd dommel ik dan weer in. Om me vervolgens, wanneer de wekker wel gaat, volkomen versuft en teleurgesteld in mijn nachtrust naar de wastafel te slepen voor een kille plons water. Die plons betekent weliswaar het einde van een slaapcyclus van likmevestje, maar luidt tegelijk ook een hele lange dag in. Tien tegen één dat ik vanmiddag om drie uur zit te gapen achter mijn laptop. Hm. Terwijl ik dit tik, verzet ik me hevig tegen een geeuw en heb ik me al twee keer weldadig uitgerekt. Dus als je me zoekt, ben ik koffie halen.

O, blij vooruitzicht dat mij streelt, in 2050 ga ik met pensioen. En dat is net als bij zoveel dingen natuurlijk sneller dan ik denk. Want de tijd vliegt. Over nog maar 41 jaar heb ik alle tijd van de wereld voor leuke dingen die ik dan weer bekostig met mijn AOW, terwijl ik m’n huis opeet en mijn pensioen oppot.
Vanmiddag lag de jaarlijkse brief van mijn pensioenboer weer op de mat. 2050 dus. Een mooi jaar. En lekker makkelijk te onthouden. Heb ik iets om naar toe te werken. Nog 8856 werkdagen te gaan, zeg maar. En misschien word ik in tussentijd wel heel succesvol of heel dun of krijg ik smetvrees. Er kan hoe dan ook heel veel gebeuren in 41 jaar.

Bij de post van vanmiddag zat ook de Adformatie,  het incrowdkrantje van communicerend Nederland en tevens het lijfblad voor iedereen met een reclamebudget. En met deze week serieuze aandacht voor werk van mijn hand. Leuk natuurlijk, ware het niet dat mijn naam zo slecht is opgetekend dat geen hond begrijpt dat ik het ben. Op mijn paar vierkante centimeter-of-fame heet ik Thima den Hertog. Het staat er zelfs twee keer. En als je erop googlet, vind je helemaal niks. Ja, vanaf nu dit blogje – hoop ik. Zodat alle headhunters die nu ongetwijfeld in de rij staan voor Thima in ieder geval weten dat ik de komende 41 jaar nog hartstikke in de markt ben. En dat er over de prijs nog best kan worden onderhandeld.