Dag 3 zonder Wuutsj. Om het nog prille gemis de kop in te drukken, werd er stevig geklust. Inbouwspots voor buiten en een kekke koof binnen. Halverwege de ochtend verschijnt kater Guus August in de tuin. Hij strompelt en maakt een nogal hopeloze indruk. Mijn vaderhart breekt. Niet veel later laat ik ‘m achter bij de dierenarts. Hij is aangereden, ziet ze. Voorzichtig pols ik wat de verwachting is.
“Tja, we gaan even kijken, een of twee foto’s maken, en dan bellen we u.”
“En opereren?”
“Eventueel.”
“En anders?”
“Nou, als het complex is, en dan moet u naar de orthopeed in Utrecht.”
“Goh.”

Lang verhaal kort: Guus heeft gewonnen van de auto. Gekneusd, maar niet gebroken. De dierenarts showt de foto’s en knoopt een gesprekje aan over een kattenverzekering. Hij verklapt dat met name zo’n orthopeed hele dure rekeningen stuurt. Duizend tot vijftienhonderd euro. Pfff. En dat om een kat van 35 euro op te lappen. Natuurlijk, een kattenleven is niet in geld uit te drukken. 60 zakken brokjes dan.

En weg is Wuutsj. Sinds gisteren is ze onderweg naar India. Omdat de reis nou niet bepaald lekker verliep, doodt ze as we speak de tijd in een hotelletje tegenover het vliegveld van Delhi. Straks landt ze vierentwintig uur later dan verwacht in Imphal. Daar woont vriendin B. En over twee weken is ze weer terug.

Een man alleen. Lang leve de kat. Samen kijken we WK-wedstrijden en witten we muren en plafonds. En er zijn pilsjes. Belangrijke mededeling: komende weken houd ik open huis. Men only natuurlijk. Links en rechts moet er nog wel wat worden geklust. Maar daarna. Pilsjes. Pff. Nog 13 dagen.

Vrede op aarde – en voor iedereen een rollade. Met de kerstdagen in het vooruitzicht bereid ik me voor op een stief aantal uurtjes in de keuken. Eerste kerstdag doen we het dessert. Tweede kerstdag het vlees en derde kerstdag ook. Met een keukentafel vol kookboeken tot gevolg. Kerstnacht en kerstochtend moet er worden gezongen, dus het toetje van eerste kerstdag neemt Wuutjs voor haar rekening. Ik het gebraad van de dagen erna. Nu twijfel ik nog tussen hele kip (bio met een citroen erin, honing en tijm), runderribstuk (mosterd, rosemarijn, tijm, knof, enz), varkensbraadstuk (peper, zout, abrikozenaioli) en eend met appel en stroop. Konijn kan ook. Kwam daaromtrent net een heerlijk recept tegen met linzen en honing. Maar als het aan de kat lag, werd het lam, zo ontdekte ik net tijdens het koken. Het snijafval ging erin als koek. Of als de handtas van Wuutsj, want die lust ‘ie ook. Net als kamerplanten, rozijnen en vloerkleden. Als ik derde kerstdag tijd over heb, serveer ik Guus een puree van hoogpolig tapijt, gegarneerd met een stuk krant en een usb-stick toe.

Al cruisend over ‘s Heeren wegen, deden we vandaag de schoonfamilie aan. Het werd een echte Veluws-hervormde middag. Met soep, vlees en stoofpeertjes met blanke vla. De ouders van Wuutsj zijn hervormd van hun kruin tot hun tenen. Dat is een gevoel. Fanatieke kerkgangers, op en top fan van de protestantse oerstroming. Prima natuurlijk. Om half drie was er kerk. Hervormd dus. Met een dominee waarvan je meteen weet: hervormd. Voor mij al weer even geleden, zo’n dominee met dijken van volzinnen. Vooral het gebed was top. Nogal omslachtig werd aan de Allerhoogste uitgelegd hoe het ook alweer zat met de verbondsleer, hoe het kerkvolk die middag naar de dienst was gekomen (uit gewoonte, vol vragen, met of zonder verwachting, moe, bang, enzovoort) en wat er verder zoal te gebeuren stond in de dienst.
Inmiddels staan thuis ook de stoofperen op het vuur. P. en A. komen jachtschotel eten. Het ruikt herfstig. Of moet ik zeggen hervormd?

Vanavond hebben Wuutsj en ik kennisgemaakt met Guus August, onze kater to be. De poes van Klok – ene Tijgetje – kreeg plots een nestje. Ik zag mijn kans schoon. En na drie weken campagnevoeren, is ook Wuutsj enthousiast. Nou ja, ze is niet meer tegen. En ze vindt ‘m behoorlijk lief.

Maar dan is er ook nog tragisch kattennieuws, want de moeder van Guus August is vorige week helaas aangereden en zelfs dood. Het ongeluk gebeurde vlak bij huis. Klok wist te vertellen dat het dier nog warm was toen de dierenambulancebroeder het aan de deur bezorgde. “Nou daar kan menig pizzakoerier nog een puntje aan zuigen”, antwoordde ik weinig pastoraal. Klok kon er wel om lachen.

Lang verhaal kort: we krijgen een kater. Guus August (roepnaam Guus) trekt over 2 a 3 weken bij ons in. Hopelijk wordt-ie dik en lui.

‘t Is weer voorbij die mooie zomer, zingt, nee, gonst het toepasselijk door m’n hoofd. De zinnen herhalen zich consequent, liturgisch bijna. De woorden zijn dan ook waarachtig. Na veertien dagen pauze, ben ik morgen weer werkend te bezichtigen op kantoor. Ook leuk. Wel jammer dat vakantiedagen net zo vergankelijk zijn als gewone dagen. Tjonge, ik had nog nooit zó reikhalzend uitgekeken naar twee weken in het bijzonder.

En nu resten mij enkel de herinnering, 124 foto’s en een huid in verval. Want o o o wat kun je je lelijk verbranden aan de zon. Over herinneringen gesproken, ik moet ineens heel hard denken aan zeebaars, zand, een vers neefje, zomers fruit bij het ontbijt, rode mul, sardientjes, nieuwe jongleerballen, geen rijbewijs, maar wel kekke teenslippers die dagenlang slenteren mogelijk maakten, samen met Wuutjs – die op vakantie overigens nóg leuker is dan thuis. Maar goed, dat leest ze morgen wel.

Terwijl iedereen verkoeling zocht op terrasjes, in tuinen en rond koelkasten, deed ik niet veel anders. Het begon gistermiddag toen ik op internet stuitte op een berichtje over mosselen. Ze zijn er weer, de goedgevulde zwarte schelpen uit het Zeeuwse water. En ik ben er gek op. Vanaf dat moment heb ik koortsachtig plannetjes zitten smeden om nog diezelfde avond nog te belanden in een situatie met mosselpannen, witbier en sigaren. Eerst maar even gegoogled op “mosselen onbeperkt ede”. Het leverde weinig op. Watertandend zocht ik verder. Uiteindelijk ontdekte ik dat er bij het restaurant waar ik zo graag kom, precies gisteravond de Mosselmaand werd afgetrapt. Het had zo moeten zijn. Al was het maar omdat C. en J. zowaar een avond vrij hadden. Leuk hoor, zo’n lange zomeravond. Buiten op het terras werd er tot twee maal toe een grote schaal dagverse mosselen tussen C. en mij gestationeerd. De saté van J. en de zalm van Wuutsj staken er maar schril bij af.

Tijdens het tandenpoetsen wijs ik twee, vrijwel identieke, tubes Nivea-crème aan. “Wat is het verschil tussen die twee?”, vraag ik Wuutsj.

“Dag en nacht.”

Precies een jaar geleden zat ik met mijn broers een pilsje te drinken op de bank waar ik nu ook zit. Dat bedacht ik me gisteravond. En in gedachten repeteerde ik nog eens de dubbele Windsdor. Vandaag zijn we alweer een jaar getrouwd. De dagen vliegen voorbij. Alsof het niks is. Vooral de weekenden. Verbluffend hoe vredige zondagen zich vliegensvlug verruilen voor vijf volle werkdagen.
Maar goed. Op tafel een flinke bos bloemen voor als Wuutsj straks thuiskomt. Tjonge, dit was een mooi jaar. Het huwelijk is een sterk concept. En Wuutsj een wonder.

Soms weet ik van gekkigheid niet wat ik moet tikken. De laatste zes blogjes waren te lullig om te posten. Ja, dat we een nieuwe bank hebben gekocht. En dat ik voortdurend ‘pats’ zeg, zonder dat ik er erg in heb. En dat Wuutsj sinds de vastentijd dol is op legpuzzels van duizend stukjes. En dat we een nieuwe muur hebben gebouwd. O lieve lezer, binnenkort schrijf ik weer een echt verhaal net als vroeger. Beloofd.